|
Γράφει ο/η Administrator
|
|
22.03.09 |
Το τουμπερλέκι, γνωστό και ως ταραμπούκα ή στάμνα (λόγω του
σχήματός του που μοιάζει με στάμνα) είναι ένα ρυθμικό όργανο που το
βρίσκουμε στη βόρεια Ελλάδα – τη Μακεδονία, τη Θράκη – αλλά και στα
νησιά του Ανατολικού Αιγαίου (Μυτιλήνη, Χίο).
Είναι φτιαγμένο
από ένα πήλινο σκελετό (σαν σταμνί χωρίς χέρια) που το απάνω μέρος του
είναι ανοικτό και αυτό σκεπάζεται από ένα τεντωμένο δέρμα που το
κολλάνε ή το δένουν πάνω στο ηχείο. Φτιάχνεται σε διάφορα μεγέθη και
πιο παλιά αυτό το πήλινο ηχείο ήταν ζωγραφισμένο με διάφορα σχέδια ή
του κρεμούσαν γύρω – γύρω καθρεφτάκια και στρογγυλά κουδουνάκια. Το
μικρό τουμπελέκι πολλά παιδιά το χρησιμοποιούν για να γυρίζουν τα
Χριστούγεννα στις γειτονιές και να συνοδεύει τα καλαντά τους.
Το τουμπερλέκι παίζεται με τα δύο χέρια και συνήθως είναι κρεμασμένο
από τον αριστερό ώμο του παίκτη κάτω από τη μασχάλη του ή μπορεί ο
παίκτης να κάθεται και να το στηρίζει ανάμεσα στα πόδια του. Με το δεξί
του χέρι κτυπάει τους δυνατούς ήχους και με το αριστερό τους αδύνατους.
Οι δυνατοί ήχοι έρχονται από το κέντρο του οργάνου και είναι λιγότερο
οξείς και μεστοί ενώ οι άλλοι που έρχονται από τα γύρω σημεία του
οργάνου είναι πιο οξείς και πιο στεγνοί.
|
|
Τελευταία ανανέωση ( 30.07.09 )
|
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
Γράφει ο/η Administrator
|
|
22.03.09 |
|
Το σαντούρι είναι ένα από τα πιο παλιά και παράξενα
έγχορδα μουσικά όργανα. Έχει σχήμα ισοσκελούς τραπεζίου και φέρει
ηχείο βάθους 4 – 5 εκατοστών και περισσότερες από 100 (!) χορδές, από
2,3 ή 4 για κάθε μουσικό φθόγγο. Οι μονές χορδές του είναι από χάλκινα
σύρματα και παράγουν μπάσους ήχους, ενώ οι ζυγές, που είναι για πρίμα
ήχους είναι από μπρούτζινα ή ατσάλινα σύρματα.
Ο σαντουριέρης
κρεμάει το σαντούρι στο λαιμό του ή το ακουμπάει σε ένα τραπέζι και
κτυπώντας τις χορδές με τις μπαγκέτες - δύο ξύλινα ραβδάκια
επενδεδυμένα στη μία άκρη με βαμβάκι για να παράγεται γλυκός ήχος-
παίζει αυτό το παράξενο και σπάνιο μουσικό όργανο.
|
|
Τελευταία ανανέωση ( 30.07.09 )
|
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
Γράφει ο/η Administrator
|
|
22.03.09 |
Ο αυλός, φλογέρα ή μαντούρα - όπως είναι τα κατά καιρούς
ονόματά του - είναι όργανο πνευστό. Στα αρχαία χρόνια σε διάφορες
θρησκευτικές γιορτές, σε χορούς και πάντα σε συμπόσια, παίζανε αυτό το
όργανο οι αυλητρίδες που φορούσαν πάντα μακριούς χιτώνες. Σήμερα τη
φλογέρα ή κάποια είδη της, τα παίζουν οι μουσικά μορφωμένοι άνθρωποι
αλλά και οι απλοί - πολλές φορές - βοσκοί ή πρακτικοί που έχουν μουσικό
ένστικτο.
Παλιά με τον αυλό τόνιζαν το ρυθμό στους κωπηλάτες
των καραβιών για να συγχρονίζονται και να δίνουν καλύτερα αποτελέσματα.
Με το όργανο αυτό, επίσης συνήθιζαν να συνοδεύουν και τη λύρα. Ήταν,
όμως, χρήσιμο και για την συνοδεία αναγγελίας των ραψωδιών και των
υποκριτών που θα εμφανίζονταν στη σκηνή του θεάτρου.
|
|
Τελευταία ανανέωση ( 30.07.09 )
|
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
Γράφει ο/η Administrator
|
|
22.03.09 |
Δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που ν’ αγαπάει τη
μουσική – κυρίως την κλασική – και να μην λατρεύει το βιολί. Κανένα
όργανο δε δίνει τη δυνατότητα στον εκτελεστή ν’ αποδώσει τους μουσικούς
ήχους τελειότερα απ’ αυτό. Αυτή, βέβαια, είναι η μια πλευρά ∙ η άλλη –
και πολύ δυσάρεστη – είναι ότι όταν ο εκτελεστής του βιολιού δεν είναι
από τους καλύτερους, τότε το βιολί δεν ακούγεται! Μοιάζει σαν ένα
γρατζούνισμα νυχιού πάνω στις τεντωμένες χορδές.
Το βιολί
είναι ένα όργανο με παγκόσμια απήχηση που, ακριβώς με τη μορφή που έχει
σήμερα, υπάρχει στο χώρο μας εδώ και 400 χρόνια.Στα χρόνια της
Ενετοκρατίας ήταν διαδεδομένο στην Κρήτη. Σε μια γκραβούρα του 1260
ένας κρητικός απεικονίζεται παίζοντας βιολί, αλλά και σ’ ένα χειρόγραφο
φαίνονται εικόνες από τον «Ερωτόκριτο» που πλαισιώνονται από μουσικούς
που παίζουν βιολί.
Πολλοί επαγγελματίες μουσικοί
χρησιμοποίησαν , ήδη από τον 15ο αιώνα, το βιολί για το θέατρο, το
μπαλέτο και, φυσικά, για γιορτές ευγενών (γάμους, συγκεντρώσεις
κ.τ.λ).Το όργανο αυτό μεταφέρθηκε από την Ευρώπη στους βαλκανικούς
λαούς – και στον Ελληνικό πληθυσμό∙ των Βαλκανίων – κυρίως από τους
Τσιγγάνους. Γι αυτό κι όταν ακούμε να χαϊδεύει τ’ αυτιά μας μια γλυκιά
μελωδία βιολιών, αμέσως λέμε: αχ! Αυτά τα τσιγγάνικα βιολιά! κι
αναστενάζουμε από ευχαρίστηση.
|
|
Τελευταία ανανέωση ( 30.07.09 )
|
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
Γράφει ο/η Administrator
|
|
22.03.09 |
Τρία είναι τα ονόματα που έχει αυτό το τόσο συμπαθητικό
όργανο: κανονάκι, κανόνι ή ψαλτήριο και φτιάχνεται σε διάφορα μεγέθη κι
από διάφορα ξύλα, όπως σφεντάμι κ.λ.π. Παλαιότερα και κυρίως στα
μεσαιωνικά χρόνια, το όνομα «ψαλτήριο» ήταν εκείνο που συνηθιζόταν.
Ξεκίνησε, πολλούς αιώνες πριν, από τα αρχαιοελληνικά κλασικά χρόνια.
Από έργα του Αριστοτέλη και του Θεόφραστου κι άλλων ακόμα συγγραφέων,
που αναφέρονται μουσικά όργανα της εποχής, η παρουσία του «ψαλτηρίου»
ήταν αισθητή με τις ονομασίες «τρίγωνο ψαλτήριο», «επιγόνειο», «μάδις»,
«σιμίκιον» κ.ά. Επειδή, όμως, δεν υπάρχουν εικόνες που να παρουσιάζουν
αυτά τα όργανα, μόνο από περιγραφές συμπεραίνουμε σήμερα πως θα ήταν
αντίστοιχα αυτού που τώρα ονομάζουμε «ψαλτήριο» ή «κανονάκι».
|
|
Τελευταία ανανέωση ( 30.07.09 )
|
|
Διαβάστε περισσότερα...
|
|
|
|